Zagłuszanie radiowe

301

Zagłuszanie radiowe – emisja fal radiowych, mająca na celu utrudnienie lub uniemożliwienie odbioru sygnałów radiowych nadawanych na określonej częstotliwości, z reguły tej samej, na której nadawany jest sygnał zagłuszony. Zagłuszania używa się zarówno do uniemożliwienia pracy urządzeń sterowanych falami radiowymi, jak też dla zablokowania przepływu informacji przekazywanych z wykorzystaniem fal radiowych.

Zagłuszanie a zakłócenie odbioru

Zakłócenie odbioru często jest powodowane nieumyślną emisją na określonej częstotliwości. Może być efektem złożenia wielu czynników (np. obecnością urządzenia emitującego fale radiowe typu telefon komórkowy) bądź też efektem przypadkowego pojawienia się nadajnika działającego na tej samej częstotliwości, jak np. nadajnik CB.

Zagłuszanie emisji radiowej ma charakter intencjonalny i zawsze celem zagłuszania jest uniemożliwienie lub bardzo poważne utrudnienie odbioru. Niemniej jednak w potocznej polszczyźnie oba wyrażenia używane są wymiennie.

Metoda zagłuszania

Zagłuszanie polega na emisji sygnałów radiowych na tej samej częstotliwości i przy użyciu tej samej modulacji, co fala pierwotna. Przy odpowiedniej mocy nadajnika zakłócającego efekt zostaje osiągnięty. Najczęstszymi sygnałami emitowanymi w celu zakłócenia programu radiowego jest szum, pulsowanie dźwięku, warkot, sygnały CW, muzyka lub inny program radiowy. Zagłuszanie można podzielić na słyszalne dla odbiorcy lub ukryte, kiedy na oczekiwanej częstotliwości nie pojawia się żaden sygnał. Ten drugi efekt może zostać osiągnięty w przypadku modulacji częstotliwości na falach ultrakrótkich przy użyciu zjawiska zwanego efektem przechwycenia.
Historia zagłuszania

Podczas II wojny światowej Niemcy próbowali zakłócać odbiór programów BBC oraz innych radiostacji alianckich. Aby zminimalizować skutki zagłuszania, rząd brytyjski przeprowadził akcję ulotkową z instrukcją budowy kierunkowych anten pętlowych, poprawiających odbiór. Anteny takie nazywano „sitem do kiszonej kapusty” (ang. krautsieve) – od pejoratywnego określenia Niemców
Zimna wojna

W okresie zimnej wojny zagłuszanie programów radiowych prowadzone było przede wszystkim przez państwa bloku komunistycznego: Związek Radziecki, NRD, Polskę i inne. Zagłuszane były przede wszystkim rozgłośnie krajów Europy Zachodniej, nadające program skierowany do mieszkańców bloku wschodniego, wspierany finansowo przez zachodnie rządy w ramach działań zimnowojennych. Najczęściej zagłuszane stacje radiowe to Radio Wolna Europa, Głos Ameryki, BBC, Radio France Internationale, Radio RIAS. Zagłuszanie programów radiowych dla Europy Wschodniej trwało do roku 1988. Kraje zachodnie nie prowadziły zagłuszania programów z bloku wschodniego.

Zagłuszano programy na falach średnich i krótkich. Fale średnie, łatwe w celowym zniekształceniu, zagłuszano z centrum radiowego w Woli Rasztowskiej. Przy zagłuszaniu fal krótkich z uwagi na ich naturę stosowano dwie różne metody. Do roku 1956 programy na falach krótkich zakłócano, wykorzystując zjawisko fali przyziemnej. W miastach rozmieszczone były zagłuszarki emitujące sygnał na częstotliwościach stacji zagłuszanej. W ten sposób zagłuszanie było efektywne, lecz tylko na małą skalę i dotyczyło tylko dużych miast. Jedną z takich zagłuszarek zniszczył protestujący lud Poznania podczas wydarzeń Poznańskiego Czerwca 1956. Od listopada 1956 zagłuszanie przybrało inny charakter. Zagłuszano przy użyciu fali odbitej, wykorzystując do tego celu nadajniki z terenu ZSRR i innych państw socjalistycznych: z Bułgarii – do kwietnia 1962, z Węgier do marca 1963, z Rumunii do września 1963, z Czechosłowacji do maja 1964. Ten typ zagłuszania był łatwiejszy w obejściu dla słuchaczy i mniej skuteczny. Zagłuszanie pilotował i monitorował Związek Radziecki, a całkowity jego koszt ocenia się na 50 mln rubli.
Zagłuszanie obecnie

Obecnie zagłuszanie programów radiowych prowadzą Chiny, Kuba, Korea Południowa i Korea Północna. W przypadku tego ostatniego kraju posiadanie jakiegokolwiek sprzętu radiowego odbierającego fale inne niż oficjalne państwowe jest nielegalne, a zagłuszanie prowadzone jest prewencyjnie.

źródło: wikipedia

hastagi na stronie:

#zagłuszacz fal radiowych #zagłuszanie fal radiowych #zakłócanie fal radiowych #zagłuszacz radia #zagłuszacz radiowy #zagłuszacz sygnału radiowego #zagłuszarka fal radiowych #zagluszacz fal radiowych #jak zakłócić fale radiowe #zagłuszanie radia

Authors

Related posts

  • Jan

    Rimantas Pleikys

    ZAGŁUSZANIE RADIOWE W POLSCE

    Świat Radio, 2003 № 1

    Kraje Europy Wschodniej współpracowały w dziedzinie cenzury radia. Do roku 1988 Związek Radziecki nadawał sygnały zakłócające na teren Bułgarii, Polski i Czechosłowacji. Wspólną „obronę radiową” państw socjalistycznych opiszemy na przykładzie polskiej służby Radia Wolna Europa (RWE). Programy RWE Polska zagłuszała od roku 1952 do 24 listopada 1956 r. W tym celu w wielu miastach były zainstalowane krótkofalowe nadajniki o mocy 1-5 kW. Były one skonstruowane przez inżyniera Szmita za co autora odznaczono nagrodą państwową. Tzw. „szmitówki” w Polsce były produkowane seryjnie, a montowane były na budynkach państwowych – na przykład pocztowych.

    Warszawskie radiostacje zagłuszające znajdowały się na ul. Chałubińskiego i Forcie Makotowskim, średniofalowy nadajnik o mocy 50 kW – na radiostacji w Raszynie, natomiast ośrodek kontroli i zarządzania miał siedzibę w okolicach Stanisławowa pod Mińskiem Mazowieckim. Sieć miejskich obiektów zagłuszania dopełniały radiostacje o szerszym zasięgu w okolicy Warszawy, Szczecina i Lidzbarka Warmińskiego. Polskie stacje zagłuszające podlegały Centralnemu Zarządowi Radiostacji.

    Od listopada roku 1956 zagłuszanie zachodnich programów radiowych na terenie Polski było prowadzone wyłącznie z terenu ZSRR i innych państw socjalistycznych: z Bułgarii – do kwietnia 1962 r., z Węgier do marca 1963 r., z Rumunii do września 1963 r., z Czechosłowacji do maja 1964 r. W marcu 1970 r. Warszawa wystąpiła z ostrymi atakami pod adresem RWE z powodu „wypaczonego obrazu” debat rządowych między Polską i NRF. W grudniu 1970 roku Polska nadawała serię „programów muzycznych” na falach RWE. Ze względu na słabe pokrycie kraju sygnałem zakłócającym trzeba było szukać innego rozwiązania technicznego.

    Państwowa Inspekcja Radiowa sprawdziła zasięg programu Radia Moskwa i przyjęto decyzję, by w celu zagłuszania Rozgłośni Polskiej RWE włączyć nadajniki krótkofalowe w ZSRR. W tym celu w Polskim Radiu zostały nagrane taśmy z muzyką zespołów tak krajów socjalistycznych (oprócz ZSRR), jak i zachodnich. Repertuar muzycznego zagłuszania był obszerny: od „Lotu trzmiela”, tanga i Beatlesów, do polki, jazzu i orkiestr kubańskich. Przeważnie była to muzyka instrumentalna do tańca. Polskie Radio przekazało fonogramy i kilka magnetofonów studyjnych Międzymiastowej Stacji Telefonicznej w Warszawie przy ul. Nowogrodzkiej. Stamtąd „program muzyczny” dochodził do Moskwy, skąd potem do radiostacji emitujące na Polskę. Póżniej fonogramy z muzyką przesłano do radzieckich stacji, zagłuszających RWE. Przyczyną był protest techników warszawskich, którzy odłączyli magnetofony.

    Radziecko-polska sieć zagłuszania RWE rozpoczęła swoją działalność 18 marca 1971 roku. Na prośbę Państwowej Inspekcji Radiowej, w roku 1977 Moskwa nadajnikom zagłuszającym nadała hasła, co ułatwiło identyfikację i dobór ośrodków nadawczych. Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU) ujawnił ich koordynaty. Muzyka na falach krótkich Rozgłośni Polskiej RWE płynęła z Leningradu, Kijowa, Swierdłowska, Ałma-Aty, Moskwy, Taszkientu, Kujbyszewa i Kaliningradu.

    20 sierpnia 1980 r. zamiast muzyki puszczono „sygnał mowopodobny” i rozszerzono zagłuszanie o pasmo fal krótkich 13 metrów. ZSRR blokował program RWE w przeciągu 19 godzin dzienne, jednocześnie na 5-8 częstotliwościach. Cel osiągnięto, powodując przewagę mocy nadajników: nadajniki RWE o mocy 100 kW zagłuszano nadajnikami o mocy 200 kW i więcej. Na dobę liczono ogółem 180 godzin pracy nadajników. Praca jednego nadajnika o mocy 200 kW kosztowała 43 ruble za godzinę. Tak więc zagłuszanie RWE kosztowało około 2,8 milionów rubli rocznie, a w ciągu 17 lat zagłuszania wydano 50 milionów. Sensowność tych wydatków była tylko częściowa. Służba monitoringu RWE oceniająca zasięg nadawania i jakość odbioru oceniała, iż w porównaniu z wrześniem 1970 r., w maju 1971 r. rzeczywista słyszalność Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa z powodu zakłócania zmniejszyła się, ale najwyżej o połowę.

    W ramach wymiany z Moskwą, od czerwca 1970 roku do stycznia 1988 roku Polska prowadziła zagłuszanie RWE i Radia Swoboda na terytorium ZSRR. W ośrodku nadawczym k. Lidzbarka Warmińskiego zainstalowano w tym celu 6 nadajników o mocy po 50 kW. Możliwe, że na „eksport” pracowały też stacje w Wiązownej pod Warszawą i Tychowie pod Szczecinem. Praca tych ośrodków była tajna.

    Radziecka moc zagłuszania była kilkakrotnie większa od polskiej. W czasie „wymiany usług” zakłócających, Warszawa mogła wejść w zadłużenie w Moskwie. Tak samo jak Sofia i Praga. Nie jest wiadomo, czyja to była inicjatywa, z mocy jakich umów i skąd brano pieniądze na ten międzynarodowy system zagłuszania. Długi za radziecką cenzurę radiową mogły stanowić część ogromnego zadłużenia, które kraje socjalistyczne miały w Moskwie. Możliwe, że długi spłacano produkcją przemysłową i rolniczą – bułgarskimi owocami, polską odzieżą i czeskim obuwiem.

    Po demonstracjach w Radomiu w roku 1976, polska władza rozpoczęła zagłuszanie programów RWE na falach średnich, trwające aż do stycznia 1988 roku. Programy z Monachium na fali średniej 719 kHz Warszawa blokowała sygnałem Programu drugiego Polskiego Radia za pomocą nadajników w Woli Rasztowskiej, Katowicach, Wrocławiu i Szczecinie na tej samej fali.

    • http://www.kursy-online.pl Tylko spokojnie

      Dzięki, Świat Radio to było naprawdę dobre pisemko

Top